Saatte 8 Dolar Kazanan Bir Çalışanın Yaptığı 17 Milyon Dolarlık Absürt Soygun

1997 yılının 4 ekim gecesi wells fargo’nun charlotte şubesinde sıradan görünen bir vardiya sona eriyordu. kasayı kapatan kişi, şirketin kasa sorumlusu david ghantt’tı. yıllardır milyonlarca doları zırhlı araçlarla bankalar arasında taşıyan bu şirket için çalışıyordu. ama kendi hayatında milyonlardan eser yoktu.

haftada 80 saat çalışıyor, neredeyse hiç ev hayatı yaşamıyordu ve sadece 640 dolar maaş alıyordu. körfez savaşı gazisi, sabıkasız ve evli bir adamdı. fakat içinde büyüyen hayal kırıklığı bir gün mola odasında yapılan yarı şaka yarı ciddi bir sohbeti gerçek bir plana dönüştürdü.

iş arkadaşı kelly campbell ve steve chambers’la konuşurlarken birden iş ciddiye bindi: neden kasayı soymuyorlardı?

plan kâğıt üzerinde basit görünüyordu. 4 ekim gecesi ghantt vardiya bitiminde kasada kalacak, diğerlerini içeri alacak, mümkün olduğunca çok nakdi bir minibüse yükleyeceklerdi. ghantt yalnızca 50 bin dolar alacak, sınırı geçip meksika’ya kaçacaktı. paranın büyük kısmı chambers’ta kalacak, ortalık yatışınca ghantt’a parça parça gönderilecek ve sonunda ganimet eşit bölüşülecekti.

planın bariz açığı şuydu: chambers’ın ghantt’a para göndermek için hiçbir zorunluluğu yoktu.

o gece ghantt, yardımcısını erkenden eve yolladı. güvenlik kameralarından ikisini devre dışı bıraktı. üçüncüsünü unuttu.

kasa açıldı. para torbaları taşınmaya başladı. fakat kimse milyonlarca doların ne kadar ağır ve hacimli olduğunu hesaplamamıştı. soyguncular minibüse sığdırabildikleri kadarını doldurdular. geride milyonlar kaldı. yine de yanlarında 17.3 milyon dolar vardı — o dönem abd tarihinin en büyük ikinci nakit soygunu.

ve güvenlik kamerası, ghantt’ın paraları yükledikten sonra yaptığı küçük zafer dansını da kaydetti.

ertesi sabah kasa açılamayınca polis çağrıldı. ghantt ortada yoktu. kamera görüntüleri incelendi. iki gün içinde terk edilmiş minibüs bulundu; içinde 3 milyondan fazla dolar bırakılmıştı ve araç içi kamera kayıtları duruyordu.

bu sırada ghantt, meksika’nın sahillerinde yeni hayatının tadını çıkarıyordu. alyansını geride bırakmış, lüks otellerde kalıyor, tüplü dalış dersleri alıyordu. ama yanında sadece 50 bin dolar vardı ve para hızla tükeniyordu. chambers’ı arayıp para istediğinde ise terslendi.

chambers cephesinde işler daha da kötüydü. soygundan sonra ortalıkta görünmemeleri gerekirken, o ve eşi bir karavandan lüks bir malikâneye taşındı. bmw z3 aldılar, pahalı dekorasyon ürünlerine binlerce dolar harcadılar. üstelik bankaya nakit yatırırken gişedeki kıza şu aptalca soruyu sordular: “fbi’a bildirmek zorunda kalmadan ne kadar yatırabilirim? merak etmeyin, uyuşturucu parası değil.”

bu arada paraların üzerinde hâlâ wells fargo bantları vardı (durun her şey daha da saçma hale gelecek).

banka ihbar etti, fbi telefonları dinlemeye başladı. ghantt’ın meksika’dan yaptığı bir arama her şeyi netleştirdi. dahası, chambers paranın tamamına sahip olmak için ghantt’a suikast planlamaya bile kalkışmıştı. kiraladığı tetikçi meksika’ya gitti ama öldürmek yerine ghantt’la arkadaş oldu.

mart 1998’de fbı sinyali izledi ve ghantt meksika’da yakalandı. ertesi gün chambers, campbell ve diğerleri tutuklandı. soygun teknik olarak banka parası içerdiği için federal suç sayıldı. toplamda 24 kişi mahkûm edildi. çoğu suçunu kabul etti. ghantt 7,5 yıl hapis cezası aldı; yaklaşık 5 yıl sonra şartlı tahliyeyle çıktı. chambers 11 yıl yattı. çalınan paranın neredeyse tamamı geri alındı, 2 milyon dolar hariç. ghantt o paranın akıbetini hiç açıklamadı.

yıllar sonra inşaat işçisi olarak çalışmaya başladı. 2016’da çekilen mastermind filmine danışmanlık yaptı. film genel hatlarıyla gerçeğe sadık kalsa da pek çok detay değiştirilmişti.

ama şu gerçek değişmedi: saatte 8.15 dolar kazanan, kendini köşeye sıkışmış hisseden bir adam, tarihin en büyük nakit soygunlarından birini gerçekleştirmişti. ve bu hikâye, bir güvenlik kamerasının soygun sonrası kaydettiği küçük bir zafer dansıyla sonsuza dek hafızalara kazındı.