Ömürlük İhtiyacınızı Karşılayacak Dev Bir Kara Mizah Film Listesi
en rahatsız edici kara mizah filmleri
happiness (1998 – todd solondz)
amerikan banliyösünün steril görüntüsünün altında gizlenen en karanlık arzuları, yalnızlıkları ve saplantıları rahatsız edici bir kara mizahla işleyen film, izleyiciyi huzursuz bir tebessümle baş başa bırakıyor. çocuk istismarı, saplantılı ilişkiler ve cinsel yalnızlık gibi ağır temalar kara mizahın ince ipinde yürürken, solondz'un cesur anlatımı filmi rahatsız edici olduğu kadar unutulmaz da yapıyor.
the house that jack built (2018 – lars von trier)
matt dillon'un canlandırdığı jack, cinayetlerini bir sanat eseri gibi gören narsist bir seri katildir. film beş bölümde, onun farklı cinayetlerini ve felsefi iç dünyasını işler. von trier, şiddeti ve soğukkanlı katliamları rahatsız edici kadar ironik bir mizahla sunar; bazen izleyiciyi katilin bakış açısına çekerek sınırlarını zorlar. kara mizahın en sarsıcı örneklerinden biridir.
in the company of men (1997 – neil labute)
iş hayatındaki güç oyunlarını ve cinsiyetler arası acımasızlığı konu alan filmde, iki beyaz yakalı erkek tatlı ama işitme engelli bir kadını “duygusal deney” adı altında manipüle eder. labute'un minimal anlatımı ve soğuk kara mizahı, erkek egemen dünyanın ikiyüzlülüğünü gözler önüne serer. izleyiciyi rahatsız eden ama düşündüren bir deneyim.
funny games (1997/2007 – michael haneke)
tatildeki bir aile, kapılarını çalan iki genç tarafından rehin alınır ve işkenceye maruz kalır. haneke, şiddeti pornografik bir gösteriye dönüştürmek yerine, izleyiciyi sorumlu kılan bir kara mizah dili kullanır. karakterlerin dördüncü duvarı yıkması, izleyicinin pasif izleme alışkanlıklarını rahatsız edici bir şekilde sorgulatır. kara mizah burada gülmekten çok, huzursuz bir tebessüm yaratır.
sightseers (2012 – ben wheatley)
karavan tatiline çıkan sıradan bir çiftin yolculukları, ufak sinir bozucu karşılaşmalardan sonra cinayetlerle dolu grotesk bir seyahate dönüşür. ingiliz kara mizahının tipik soğuk ironisiyle işlenen film, banliyö romantizmini kanlı bir komediye çevirir. wheatley'nin mizah anlayışı, sıradanlıktaki şiddeti çarpıcı bir şekilde açığa çıkarır.
en eğlenceli kara mizah komedileri
fargo (1996 – joel & ethan coen)
bir adamın fidye planı kontrol dışına çıkınca, minnesota'nın karlı kasabalarında tuhaf cinayetler zinciri başlar. frances mcdormand, sevimli ama keskin zekalı polis memuru marge gunderson rolüyle unutulmaz bir performans sergiler. coen kardeşler'in kara mizahı, sıradan amerikan yaşamının grotesk şiddetiyle harmanlanır. hem gerilimli hem de kahkaha attıracak kadar absürt.
the big lebowski (1998 – joel & ethan coen)
yanlışlıkla suç dünyasına bulaşan, bowling tutkunu “the dude” (jeff bridges) karakteri etrafında dönen bu film, absürt diyalogları ve unutulmaz karakterleriyle kara mizahın en kült örneklerinden biridir. john goodman'ın öfkeli walter'ı ve “nihilist” almanlar, kara mizahın çılgın ritmini yükseltir. komedi, felsefi boşluk hissiyle birleşir.
in bruges (2008 – martin mcdonagh)
iki kiralık katil, başarısız bir işten sonra bruges'te saklanmak zorunda kalır. colin farrell'in suçluluk duygusu ve brendan gleeson'un sakin mizacı arasındaki kontrast, filmi kara mizahın hem duygusal hem komik bir örneğine dönüştürür. bruges'un masalsı atmosferiyle kanlı suç hikâyesinin birleşimi, melankolik ama eğlenceli bir kara komedi yaratır.
death at a funeral (2007 – frank oz)
ingiliz taşrasında bir cenaze töreni, aile sırlarının bir bir ortaya çıkmasıyla tam anlamıyla kaotik bir fars komediye dönüşür. gizli ilişkiler, sahtekarlar ve absürt yanlış anlamalarla dolu film, klasik ingiliz kara mizahının en keyifli örneklerinden. cenaze atmosferi ile taşkın kahkahaların birleşimi, türün özünü yansıtır.
the death of stalin (2017 – armando iannucci)
stalin'in ölümünden sonraki iktidar boşluğunu konu alan film, sovyet bürokrasisinin saçmalığını keskin bir taşlama ile hicveder. steve buscemi, jason isaacs ve simon russell beale gibi oyuncular, absürt ama tarihsel olarak karanlık bir dönemi kahkaha dolu bir şova dönüştürür. politik kara mizahın en parlak örneklerinden.
az bilinen / kült kara mizah filmleri
rubber (2010 – quentin dupieux)
katil bir lastiğin şehirde insanları öldürmesini anlatan tamamen absürt bir deney. dupieux, filmi hem sarkastik hem de kendine has bir kara mizahla kurgular; karakter yokluğu, konuşmayan insanlar ve lastiğin “göz gücü” mizahı filmi eşsiz kılar. izleyici, hem gülmek hem de saçmalığın mantığını çözmek arasında sıkışır.
cheap thrills (2013 – e.l. katz)
maddi sıkıntı içindeki iki eski arkadaşın, zengin bir çiftin sunduğu giderek rahatsız edici görevleri yaparak para kazanması üzerine kurulu. film, ekonomik çaresizlik ve insan ahlaksızlığı üzerinden kara mizahı sert ve rahatsız edici bir şekilde işler. pat healy ve ethan embry performansları filmi gerilimiyle absürt komedi arasında bir dengeye oturtur.
mom and dad (2017 – brian taylor)
bir sabah, ebeveynler aniden çocuklarını öldürmeye karar verir. nicolas cage ve selma blair'in başrolde olduğu film, aile bağlarını grotesk ve karanlık bir şekilde ele alıyor. kara mizah, şiddet ve toplumsal eleştiriyi tuhaf bir şekilde harmanlıyor; izleyici hem güler hem de tüyleri ürperir.
the voices (2014 – marjane satrapi)
ryan reynolds'un canlandırdığı karakter, konuşan evcil hayvanları tarafından yönlendirilir ve istemeden cinayetler işler. film, renkli estetiği ile kara mizahın karanlık konularını birleştirir. absürt mizah ve psikolojik rahatsızlık iç içe geçer; izleyiciyi hem eğlendirir hem de rahatsız eder.
the little hours (2017 – jeff baena)
orta çağ manastırında geçen bu absürt komedi, celibacy, dedikodu ve manastırdaki günahları hicveder. alison brie, aubrey plaza ve kate micucci'nin performanslarıyla karakterlerin saçmalıkları ve cinsel komedisi, kara mizahın taze bir yorumunu sunar.
greener grass (2019 – jocelyn deboer & dawn luebbe)
banliyölerin tuhaf, steril ama rahatsız edici dünyasını absürt ve grotesk bir şekilde anlatan film. karakterler sürekli birbirinin hayatını kıskanır, sosyal statüyle uğraşır ve bu durum tamamen absürt kara mizah öğelerine dönüşür.
the art of self-defense (2019 – riley stearns)
kendi savunmasını öğrenmeye çalışan utangaç bir adamın (jesse eisenberg) karanlık bir karate kulübüne katılmasıyla yaşadığı absürt ve rahatsız edici olaylar, toplumsal erkeklik ve toksik masküliniteyi hicveder. film, mizah ve rahatsız ediciliği dengelerken stilize bir kara mizah sunar.
greed (2019 – michael winterbottom)
moda dünyasının açgözlülüğü ve üst sınıfın kendini beğenmişliği üzerine hiciv dolu bir kara mizah. steve coogan başrolde; karakterlerin abartılı kibirleri ve saçma ilişkileri, izleyiciye hem güldürür hem de rahatsız eder.
Köyden Kasabadan Epey Bir Süre Uzak Durmanıza Neden Olacak Taşra Filmleri
