Gülümsemesiyle Bile Karşısındakine Meydan Okuyan Viking Kralı: Ragnar Lothbrok
ragnar'ın asıl savaşı ingiltere'de ya da paris surlarında değil; kafasının içinde, tanrılarla ve kendi kaderiyle verdiği mücadelede yaşandı
ragnar'ı ilk gördüğümüzde bizim için her şey sıradan bir çiftçi gibi başlıyor ama ragnar'ın zihninde sıradanlık yok. o daha baştan "seçilmiş" olduğuna inanan bir adam. tanrılara, özellikle odin'e olan bağlılığı onun için sadece kültürel bir alışkanlık değil, içten gelen bir motivasyon kaynağı. valhalla onun için bir masal değil, ulaşılması gereken bir hedef. yani savaşmak, ölmek, adını duyurmak vs bunların hepsi onun için ilahi planın bir parçası gibi. zaten o dönemlerde ragnar'ın düşünce yapısı çok net, tanrılar bir yol gösteriyor ve o da o yolu takip ediyor. kehanetlere inanıyor, kâhinin söylediklerini kılavuz kabul ediyor, yani tüm işaretleri okuyarak hareket ediyor. yani tam anlamıyla "odin tarafından seçilmiş biri" gibi davranıyor. ragnar'ın meşhur cesareti sadece askerî stratejiden gelmiyor, arkasında tanrıların olduğu o çok kuvvetli inancından geliyor. bu inanç ragnar'a hem özgüven hem de korkusuzluk veriyor, çünkü ölüm onun için bir son değil; valhalla'ya açılan bir kapı.
fakat aslında ragnar'ın inancı statik değil. yani tamam ilk başta tanrılara inanıyor, sonra kaderine inanıyor, fakat en sonunda ise sadece kendine güvenmeye başlıyor. bu dönüşüm yavaş yavaş oluyor ve en büyük kırılma noktası athelstan. athelstan ragnar'ın hayatındaki en kritik figürlerden biri. bir keşiş olarak vikingler tarafından kaçırılıyor ama zamanla ragnar'ın en yakın dostu hâline geliyor. buradaki asıl mesele sadece dostluk değil, zihinsel bir etkileşim var. ragnar, athelstan sayesinde hristiyanlıkla tanışıyor. sadece bilgi düzeyinde değil, gerçekten merak ederek. yani "gerçek tanrı hangisi?" sorusu, ragnar'ın düşüncelerinde kıyılarda köşelerde aslında hep var. ragnar, athelstan ile birlikte alternatif bir inanç sistemiyle tanışıyor ve en önemlisi, bu alternatif sistem zayıf değil; kendi içinde tutarlı ve güçlü. yani ragnar ilk defa tanrılardan şüphe etmeye athelstan sayesinde başlıyor. çünkü athelstan sadece hristiyanlığı anlatmıyor; aynı zamanda tanrı'nın merhametini, affediciliğini, tekliğini anlatıyor. ragnar'ın dünyasında tanrılar savaşçı, sert ve çoğu zaman mesafeli varlıklar. hristiyan tanrısı ise daha kişisel ve daha yakın bir figür olarak anlatılıyor. bu karşılaştırma ragnar'ın kafasını ciddi anlamda karıştırıyor. herhangi bir dine inanmayan kişilerin genellikle ortaya sunduğu şey nedir? "eğer bir tanrı varsa, neden eşitlik yok? neden bir kısım çok zenginken, bir kısım açlıktan ölecek kadar fakir?" işte ragnar da, athelstan'la tanıştıktan sonra kendince bazı sorgulamalar yaşamaya başlıyor.
athelstan öldükten sonra da, bu sorgulamalar artıyor. çünkü athelstan öldüğünde ragnar sadece bir dostunu kaybetmedi. o, alternatif bir inanç ihtimalini de kaybetti. eğer athelstan yaşasaydı, belki ragnar iki inanç arasında bir denge kurmaya devam edecekti. ama athelstan'ın ölümüyle birlikte bu köprü yıkıldı. ragnar'ın içindeki sorgulama yalnızlaştı. artık çok daha fazla soru vardı ama cevap verecek kimse yoktu. zaten bu olaydan yani athelstan'ın ölümünden sonra ragnar'ın gözlerinde bir şeylerin değiştiğini net şekilde görüyoruz. o, artık hiçbir konuda emin olamıyordu. tanrılara olan bağlılığındaki ilk ciddi çatlak da bu ölümden sonra oluştu. tüm bunlardan sonra gerçekleşen paris kuşatması ragnar için sadece askerî bir hedef değildi, bir meydan okumaydı. ragnar, o zamana kadar neredeyse her şeyi başaran bir liderdi. ama paris'te işler istediği gibi gitmedi. ilk saldırının başarısız olması, ardından ağır yaralanması, ordunun moral kaybı, bunların hepsi ragnar'ın zihninde büyük bir kırılma yarattı. "eğer odin gerçekten beni seçtiyse, neden beni burada yalnız bıraktı?" şeklinde soru sormaya başladı ve işte bu soru, onun ilahi planlara artık eskisi gibi sorgusuzca inanmadığının göstergesiydi. çünkü daha önce yaşadığı her zaferi tanrısal bir destek olarak yorumluyordu. ama yenilgi geldiğinde aynı netlik yoktu. paris yenilgisi ragnar için "tanrıların sessizliği" anlamına geliyordu. ragnar dua ediyor, işaret bekliyor, bir anlam arıyor ama bir türlü cevap alamıyordu. yaralanması sadece fiziksel değil, ruhsal bir yaralanmaydı. o dönem uyuşturucu kullanmaya başlaması da aslında bir kaçıştı. hem fiziksel acıyı bastırmak hem de zihnindeki boşluğu doldurmak içindi.
bu noktada ragnar'ın çöküşü net bir şekilde başlamıştı
artık başarıya koşan bir fatih değil; kendi inancıyla kavga eden ve geçmişe özlem duyan bir adam vardı karşımızda
zaten lagertha ve aslaug üzerinden ragnar'ın kader anlayışı ile kişisel arzuları arasındaki çatışmayı çok net bir şekilde görmüştük. aslaug ile evlenmesi bile kehanetlere dayanıyordu. daha fazla oğul, daha büyük bir soy, daha büyük bir kader. ragnar, evliliğinde bile tanrıların isteğine göre hareket ettiğini düşünüyordu. peki tüm bunların sonucunda ne oldu? aile düzeni sarsıldı, aldatıldı. , insan ilişkilerini ihmal etti. aile yapısı çöktü, oğullarıyla ilişkisi zamanla zayıfladı. kader uğruna yapılan tercihler, insani bedellere ağır geldi. ragnar kaderi yanlış okumuyor belki ama eksik okuyordu. tanrısal işaretlere odaklanırken, insani gerçekleri göz ardı etti. tüm bunlardan sonra artık savaşmak için valhalla motivasyonu olmayan bir ragnar gördük. daha çok sorgulayan, daha mesafeli, daha karanlık biri vardı karşımızda. o sadece tanrılara olan güvenini değil, kendini tanımladığı zemini de kaybettei. çünkü viking kültüründe inanç kimliğin parçasıydı. valhalla hayali olmadan savaşmak, kolay kolay yapılabilecek bir şey değildi.
ragnar'ın ölmeden hemen önce tekrar odin'den ve valhalla'dan bahsetmesi aslında çok önemli. yani "yaşlı domuzun neler çektiğini duyduklarında yavru domuzcuklar öyle bir homurdanacaklar ki" repliği, hem oğullarına bir mesaj hem de mitolojik bir meydan okuma. ilk başta bu sahneyi izlerken "ragnar gerçekten tekrar inandı mı, yoksa bu da bir oyun mu?" diye düşünmüştüm. fakat bence ragnar son anda tekrar inanca sarılmadı, sadece inancı bir güç aracı olarak kullandı. çünkü biliyordu ki vikingler için valhalla motivasyonu savaşabilmelerinin en büyük nedeniydi. ragnar, ölümünü bir kıvılcıma dönüştürmek istiyordu. inanç, odin ve valhalla hakkında söyledikleri, aslında hem psikolojik bir destek hem de stratejik bir hamleydi. ölümünün, tüm viking halkını intikam ve valhalla motivasyonuyla birleştiren bir araç olmasını istiyordu, düşündüğü gibi de oldu.
hayatımda onca dizi izledim, senin gibi bir babayiğit görmedim be ragnar reis.
rip ragnar lodbrok!
Breaking Bad ve Better Call Saul'da İzlediğimiz Saul Goodman, Neden Saul Goodman Oldu?
