nazino adası olayı, 1933 yılında sovyetler birliği'nde stalin’in yürüttüğü sert toplumsal mühendislik ve zorunlu iskan politikalarının yol açtığı en büyük trajedilerden biridir. 

olay, moskova ve leningrad gibi büyük şehirlerde "istenmeyen kişi" (evsizler, işsizler, pasaportsuzlar) ilan edilen yaklaşık 6.100 kişinin, hiçbir hazırlık yapılmadan sibirya’nın ob nehri üzerindeki ıssız nazino adası'na sürgün edilmesiyle başladı. yanlarında barınak, alet veya düzgün yiyecek bulunmayan bu insanlar, dondurucu soğuk ve bataklık koşullarında kaderlerine terk edildiler. kendilerine verilen az miktardaki çiğ unu nehir suyuyla karıştırarak hayatta kalmaya çalışan sürgünler arasında kısa sürede dizanteri ve tifo gibi hastalıklar yayıldı.

zamanla açlık ve çaresizlik o kadar uç bir noktaya ulaştı ki, adada düzen tamamen çöktü ve muhafızların şiddetine ek olarak yamyamlık vakaları rapor edilmeye başlandı. yaklaşık 13 hafta süren bu felaketin sonunda, adaya gönderilenlerin 4.000’den fazlası hayatını kaybetti. yerel bir yetkilinin yazdığı detaylı rapor sayesinde moskova durumu fark edip projeyi durdursa da, olayın üstü örtüldü ve gerçekler ancak 1980’lerin sonunda glasnost dönemiyle birlikte arşivlerin açılması sonucu dünya kamuoyuna yansıdı. 

günümüzde "yamyamlar adası" olarak da bilinen bu olay, insanlık tarihinin en dehşet verici hayatta kalma mücadelelerinden biri olarak kabul edilir.