1960’ların başında sigorta şirketleri küçük bir kasabaya peş peşe müfettişler göndermeye başladığında, kimse karşılaşacakları manzaranın bu kadar tuhaf olacağını tahmin etmiyordu. florida’nın vernon kasabası, ülke genelindeki uzuv kaybı tazminatlarının neredeyse üçte ikisini tek başına üretir hale gelmişti. kâğıt üzerindeki bu istatistik bile başlı başına garipti, ama kasabaya adım atanlar için gerçek çok daha rahatsız ediciydi.

bir zamanlar sıradan, hatta huzurlu sayılabilecek bu yer, ekonomik çöküşün ağır yükü altında yavaş yavaş değişmişti. eskiden kasabanın içinden geçen vapurlar artık uğramıyor, demiryolları vernon’u es geçiyordu. kasabanın bel kemiği olan kereste fabrikası kapanmış, gençler birer birer başka şehirlere gitmişti. geriye kalanlar ise giderek daralan bir hayatın içinde sıkışıp kalmıştı. tam olarak ne zaman başladığı bilinmese de, bir noktada birinin uzvunu kaybedip yüksek bir sigorta ödemesi aldığı konuşulmaya başlanmıştı. bu hikâye, küçük kasabanın dar sokaklarında hızla yayıldı. başlangıçta bir talihsizlik gibi görünen şey, zamanla bir fırsata dönüştü. insanlar, kaybedecek çok şeyleri kalmadığını düşündükçe, bu “fırsat” giderek daha cazip hale geldi.

önce birkaç kişi, sonra daha fazlası… kasabada tuhaf kazalar artmaya başladı. avlanırken yanlışlıkla kendini vurduğunu söyleyenler, bir sincabı hedef alırken ayağını kaybettiğini iddia edenler, tavuklarını korumaya çalışırken elini parçalayanlar… hikâyeler hem inanılmaz hem de birbirine benzerdi. ancak bu hikâyelerin ardında çoğu zaman bilinçli bir tercih yatıyordu. kimileri uzuvlarını keserek, kimileri ise daha hızlı olduğu için tüfekle kendini vurarak bu “kazaları” yaratıyordu. sigorta ödemeleri başta birkaç bin dolarla sınırlıyken zamanla yüz binleri bulmaya başladı. bazıları, kazadan hemen önce onlarca farklı şirketten poliçe yaptırıyor, ardından “talihsiz olay” gerçekleşiyordu. hatta bir adamın onlarca şirketten sigorta yaptırdıktan sonra tek bir olayla servet kazandığı konuşuluyordu. mantık dışı gibi görünen bu durum, mahkemelerde de çözülemiyordu; çünkü jüri üyeleri bir insanın kendi uzvunu bilerek kaybedebileceğine inanmakta zorlanıyordu.

kasabaya gönderilen müfettişlerden biri olan john joseph healy, gördüklerini raporlarına yazarken bile kelimeleri seçmekte zorlanmıştı. sıcak bir yaz akşamında ana caddede oturup yürüyen insanları izlediğinde, aynı anda pek çok kişinin eksik uzuvlarla dolaştığını görmek ona ürkütücü gelmişti. kasabanın gündelik hayatı bile tuhaf bir kabusa benziyordu. ona göre vernon’da en yaygın uğraş para için kendine zarar vermekti.

1960’ların ortasına gelindiğinde, yaklaşık her yedi kişiden biri yani 100 civarı insan bu yolla uzuv kaybetmişti. kasaba artık başka bir isimle anılmaya başlamıştı: “nub city – sakatlar şehri ya da kayıp uzuvlar şehri.” bu isim, hem alaycı hem de acı bir gerçeğin kısa bir özetiydi.

sigorta şirketleri sonunda durumu fark edip önlem almaya başladı. primler hızla yükseltildi, bazı şirketler bölgeden tamamen çekildi. para akışı kesilince, bu tuhaf ve karanlık düzen de yavaş yavaş sona erdi. kasaba, geride bıraktığı izlerle baş başa kaldı.

yıllar sonra, 1980’lerde, ünlü belgeselci errol morris bu hikâyenin peşine düştü. amacı, kasabanın geçmişini ve bu esrarengiz olayları filme almaktı. ancak vernon’a geldiğinde, insanların bu konudan konuşmak istemediğini kısa sürede anladı. kapısını çaldığı bir adamdan yediği yumruk, ona bu hikâyenin hâlâ ne kadar hassas olduğunu gösterdi. bunun üzerine yönünü değiştirdi ve kasabanın tuhaf ama sıradan görünen insanlarını anlatan farklı bir belgesel çekti.

aradan geçen yıllarla birlikte vernon sakinleri geçmişi geride bırakmış gibi görünüyordu. günlük hayatlarına dönmüş, avcılıkla, küçük uğraşlarla yaşamaya devam ediyorlardı. yine de kasabada dolaşan yaşlıların eksik uzuvları, bu hikâyenin tamamen yok olmadığını fısıldıyordu. kimse açıkça konuşmasa da, vernon’un bir zamanlar çaresizlikle nasıl karanlık bir yola sürüklendiğini hatırlatan sessiz bir iz olarak varlığını koruyordu.