İnsanoğlu, Gözlemlenebilir Evrenin Maksimum Ne Kadarını Ziyaret Edebilir?
evet, evrenin %97'si bizim için şimdiden ve sonsuza dek ulaşılamaz durumdadır. üstelik bu, henüz yeterince hızlı uzay gemileri yapamamış olmamızdan kaynaklanan bir teknoloji yetersizliği meselesi değil; doğrudan fiziğin ve uzay-zamanın temel dokusunun bize koyduğu mutlak bir yasaktır.
meseleyi tam olarak kavramak için evrenin durağan bir yer olmadığını, "karanlık enerji" adını verdiğimiz ve doğasını henüz tam olarak çözemediğimiz gizemli bir güç tarafından giderek ivmelenerek genişletildiğini hatırlamak gerekiyor. einstein'ın görelilik teorisi bize evrendeki hiçbir bilginin veya maddenin ışık hızını geçemeyeceğini söyler, ancak "uzayın kendisi" bu kurala tabi değildir. işte can alıcı nokta tam olarak burada başlar: uzayın dokusu, bizden çok uzakta olan galaksilerle aramızda, ışıktan çok daha yüksek bir hızla esneyip büyümektedir. bu gerçek, sinir bozucu bir kozmik ironiyi beraberinde getirir. bugün, şu saniye ışık hızında gidebilen kusursuz bir uzay gemisi inşa edip yola çıksak bile, gözlemlenebilir evrendeki galaksilerin %97'sine asla ama asla varamayız. çünkü biz onlara doğru yol alırken, aramızdaki uzay boşluğu bizim hızımızdan çok daha yüksek bir oranda genişlemeye devam edecektir. bu durum, tersine çalışan ve sürekli hızlanan bir yürüyen merdivende yukarı çıkmaya çalışmak gibidir; siz ne kadar hızlı koşarsanız koşun, zemin altınızdan daha hızlı kaydığı için hedefinize ulaşmanız fiziksel olarak imkansızdır.
şu an teleskoplarımızı o uzak galaksilere çevirdiğimizde aslında onların milyarlarca yıl önceki hallerini, yani geçmişteki hayaletlerini görüyoruz. gerçekte o galaksiler kozmik ufkun ötesine çoktan geçtiler ve onlarla olan nedensellik bağımız koptu.
peki elimizde ne kaldı?
geriye kalan o %3'lük kısım, "yerel grup" olarak adlandırdığımız ve kütleçekimsel olarak birbirine sıkıca bağlı olduğumuz kendi kozmik mahallemizdir.
samanyolu, çarpışma rotasında olduğumuz andromeda ve irili ufaklı birkaç komşu cüce galaksi... insanlığın nihai sınırı burasıdır.
aslında işin daha da sarsıcı bir boyutu var
karanlık enerjinin tetiklediği bu genişleme öylesine durdurulamaz ki, milyarlarca yıl sonra komşu galaksilerimiz dışındaki tüm galaksilerin ışığı bile bize ulaşamayacak kadar uzağa savrulmuş olacak. o uzak gelecekte yaşayacak olan medeniyetler (eğer var olurlarsa) gökyüzüne baktıklarında sadece kendi galaksilerini görecek ve evrenin sonsuz, zifiri bir karanlıktan ibaret olduğunu sanacaklar. başka galaksilerin varlığından bile haberdar olamayacaklar. bu açıdan bakıldığında, aslında evrenin geri kalanını, o milyarlarca galaksiyi ve kozmik ağı henüz ufkun ötesine tamamen geçmeden görebildiğimiz son derece şanslı bir zaman diliminde yaşıyoruz.
yine de bu gerçek, kozmik bir hapis cezasını andırıyor; asla açılamayacağımız bir okyanusun kıyısında durup, ufuk çizgisini geçerek sonsuza dek gözden kaybolan gemileri izliyoruz ve bu gidişi durdurmak için yapabileceğimiz hiçbir şey yok.