modern dönemin en büyük yanılgılarından biri, dijitalleşmeyle birlikte iletişimin bu kadar hızlı olduğu bir çağda, derin bir bağ kurmanın da aynı oranda kolaylaşacağını sanmaktı. oysa ki sosyolog zygmunt bauman'ın "akışkan aşk" kavramıyla özetlediği bu yeni gerçeklik, insan ilişkilerini basit birer tüketim nesnesine dönüştürdü.

buradaki asıl mekanizma psikolojideki "seçenek paradoksu" (paradox of choice) üzerinden işliyor. eskiden bir insanın sosyal habitatı kendi mahallesi, ofisi veya kampüsü ile sınırlıydı. potansiyel partner havuzu dar olduğu için insanlar mevcut ilişkilere yatırım yapmaya, sorunları çözmeye meyilliydi. şimdi ise herkes cebindeki flört uygulamaları sayesinde binlerce alternatifi bir katalog gibi yanında taşıyor. algoritma, beynimizin ödül merkezine sürekli "bir sonraki kaydırmada daha iyisi, daha kusursuzu var" illüzyonunu pompalıyor. bu sınırsız seçenek hissi de, eldeki mevcut kişiye emek harcama motivasyonunu tamamen yokedyior.

işin daha da travmatik boyutu, bireylerin kendi kendilerinin halkla ilişkiler ajansına dönüşmüş olması. sosyal medyada o kadar steril, filtrelenmiş ve pürüzsüz avatarlar sergiliyoruz ki, kimse kimsenin gerçek, defolu ve organik haliyle tanışmaya cesaret edemiyor. ilk buluşmalar iki insanın bir araya gelmesinden ziyade, iki markanın karşılıklı vizyon toplantısı (veya mülakatı) şeklinde geçiyor. herkes masaya zihnindeki o imkansız checklist ile oturuyor. en ufak bir uyumsuzlukta veya kriz anında, o pürüzü onarmak yerine doğrudan yenisini sipariş etme kolaycılığı tercih ediliyor.

yani krizin temeli insanların artık birbirini sevememesi değil. asıl sorun, sevme eyleminin doğasında var olan o sabır, tahamül ve emek gibi kavramların kapitalizmin "hız ve konfor" kültürü tarafından sistemden tamamen silinmiş olması. her şeyin "kullan-at" formatına uyarlandığı bir çağda, analog ve kalıcı bir bağ kurmaya çalışmak artık romantik bir eylemden çok, sisteme karşı devrimsel bir inat gerektiriyor.

(bkz: akışkan aşk)
(bkz: seçenek paradoksu)