aralık 1972'de apollo 17 astronotu harrison schmitt, ay yüzeyinde yürüyen ilk eğitimli jeolog olarak tarihe geçti. ancak challenger ay modülüne döndükten ve kaskını çıkardıktan kısa bir süre sonra, tuhaf bir tıbbi keşif yaptı.

uzay giysisini kaplayan ince, aşındırıcı ay tozu, gözlerinin anında kıpkırmızı olmasına, boğazının şişmesine ve vücudunu saran şiddetli bir hapşırma nöbetine neden oldu. schmitt, yıllarca keşfetmek için eğitim aldığı gök cisminin kendisine karşı şiddetli bir alerjik reaksiyon geliştirmişti.

ay tozu, dünya tozundan çok farklıdır. ay'da kenarları düzleştirecek rüzgar veya su olmadığı için, her mikroskobik parçacık girintili çıkıntılı, keskin ve sürekli güneş radyasyonundan dolayı elektriksel olarak yüklüdür.

solunduğunda, bu jilet gibi keskin parçalar doğrudan insan akciğer dokusuna saplanır. schmitt'in bağışıklık sistemi, mikroskobik şarapnel parçalarını büyük bir yabancı tehdit olarak doğru bir şekilde tanımladı ve bu da nasa'nın artık resmi olarak "ay nezlesi" olarak adlandırdığı durumu tetikledi.

neyse ki, tozun dağılması ve uzay aracının hava filtreleme sisteminin devreye girmesiyle şiddetli belirtiler birkaç saat içinde azaldı.

nasa, ay tozunun gelecekteki uzun vadeli ay kolonileri için en büyük biyolojik tehlikelerden biri olduğunu fark etti ve mühendisleri uzay kıyafetlerini ve hava kilitlerini tamamen yeniden tasarlamaya zorladı.