kırmızı ahırlar, zamanla kırsal amerika'nın simgelerinden biri haline gelmiş olsa da, bu rengin seçilme sebebi dikkat çekmek değildi. aslında tamamen işlevsellik ve zorunluluktu.

ilk çiftçilerin ne hırdavat dükkânları ne de hazır boyaları vardı. bu yüzden boyalarını kendileri yaparlardı. keten tohumundan elde edilen keten yağı, yağsız süt, kireç ve pas; çiftliklerde bolca bulunan demir oksitle karıştırılırdı. ortaya derin, yanık bir kırmızı ton çıkardı. özellikle demir oksit, doğal bir mantar önleyici görevi görerek ahşabı dıştan içe çürütebilecek küf ve yosunu engellerdi.

zamanla ticari boyalar piyasaya çıktığında, kırmızı rengin üretimi en ucuz olanlardan biri olduğu anlaşıldı ve bu gelenek devam etti. buna karşılık beyaz bir ahır, sahibinin harcayacak parası olduğunu gösterirdi.

kırmızı ahırlar pratiktir. ekonomiktir. ayrıca koyu renk güneş ısısını daha fazla emdiği için kışın binayı biraz daha sıcak tutar.

bugün ise kırmızı ahırlar, tarımsal yaşamın en tanınan simgelerinden biri haline gelmiştir.