her yıl yaklaşık 10 milyon insan georgia'daki lake lanier'e (lanier gölü) geliyor. kimileri tekneyle açılıyor, kimileri yüzüyor, kimileri yalnızca göl manzarasının tadını çıkarıyor. dışarıdan bakıldığında burası sıradan bir tatil yeri gibi görünüyor.

oysa 1956'dan bu yana yaklaşık 700 kişi burada yaşamını yitirdi.

bu kadar çok ölümün ardından insanlar gölün lanetli olduğuna inanmaya başladı. karanlıkta dolaşan hayaletlerden, suyun dibine insanları çeken görünmez güçlerden söz edildi. en ünlü efsane ise "gölün hanımı"ydı. rivayete göre 1958'de köprüden göle düşerek hayatını kaybeden genç bir kadın, mavi elbisesiyle geceleri kıyıda dolaşıyor ve karşısına çıkanları suya çağırıyordu.

fakat lake lanier'in ürkütücü hikâyesi, hayaletlerden çok daha eskiye uzanıyor.

yüzyılın başlarında gölün bulunduğu yerde oscarville adında canlı bir kasaba vardı. siyah çiftçilerin, marangozların ve demircilerin yaşadığı, kendi işlerini kurduğu, büyüyen bir topluluk... ancak 1912 yılında genç beyaz bir kadın olan mae crow'un öldürülmesiyle her şey değişti. kanıt neredeyse yoktu ama suç kısa sürede bölgedeki siyah gençlerin üzerine yıkıldı.

24 yaşındaki rob edwards tutuklandı. mahkeme gününü bile göremedi. öfkeli bir kalabalık hapishaneyi bastı, onu sokaklarda sürükledi ve şehir meydanında linç etti. ardından iki genç daha, ernest knox ve oscar daniel, tamamı beyazlardan oluşan bir jüri tarafından suçlu bulunarak binlerce kişinin önünde idam edildi. bugün birçok tarihçi bu gençlerin masum olduğuna inanıyor.

ancak asıl felaket bundan sonra yaşandı.

silahlı beyaz çeteler oscarville'in sokaklarını dolaşmaya başladı. evler, kiliseler ve siyahlara ait iş yerleri ateşe verildi. ailelere ilçeyi terk etmeleri için gözdağı verildi. çok sayıda kadın ve erkek şiddet gördü. birkaç hafta içinde bin ikiyüz siyah, yaşadıkları topraklardan sürüldü. bir zamanlar gelişen kasaba sessizliğe gömüldü.

kırk yıl sonra hükümet bölgeyi bambaşka bir amaç için seçti (oysa başka lokasyon alternatifleri de vardı).

1950’lerin başında georgia'ya su ve elektrik sağlamak amacıyla buford barajı inşa edildi ve oscarville'in bulunduğu vadi sular altında bırakıldı. yaklaşık 250 siyah aile yeniden evlerinden çıkarıldı. on binlerce dönüm arazi kayboldu, mezarlıkların bir kısmı taşındı, bir kısmı ise gölün dibinde kaldı. daha da şaşırtıcı olanı, kasabanın birçok binasının yıkılmasına bile gerek görülmedi. sokaklar, evler ve duvarlar olduğu gibi suyun altında bırakıldı. kısa süre sonra iki kadın kullandıkları arbaylayeni oluşan göle uçtular. biri kurtulurken diğer kadının cesedini ancak bir yıl sonra çıkardılar. üzerinde mavi gece elbisesi olan kadının iki elide kopmuştu! mavi elbiseli hayalet, gölün hanımı efsanesi de böylece doğmuş oldu.

bugün dalgıçlar hâlâ bu hayalet kasabanın arasında yüzüyor.

uzmanlara göre lake lanier'deki ölümlerin önemli bir kısmının nedeni de tam olarak bu. suyun altında görünmeyen yapılar, eski binalar, ağaçlar ve molozlar yüzücüleri tuzağa düşürebiliyor, tekneler enkazlara çarpabiliyor. bulanık su ise kaybolan insanlara ulaşmayı son derece zorlaştırıyor. buna alkol kullanımı, dikkatsizlik ve yoğun ziyaretçi sayısı da eklenince, trajediler kaçınılmaz hâle geliyor.

bugün lake lanier yalnızca bir göl değil; aynı zamanda amerika'nın en karanlık sayfalarından birinin simgesi. bazıları gölün boşaltılmasını ve altında kalan oscarville'in yeniden gün yüzüne çıkarılmasını istiyor. çünkü onlara göre suyun altında yalnızca binalar değil, kasıtlı olarak unutulmuş bir tarih de yatıyor.

belki lake lanier gerçekten lanetli değildir. belki de insanları ürküten şey, suyun altında hâlâ sessizce bekleyen ve unutulmasına izin vermeyen bir geçmişin varlığıdır.