5 şubat 1958… saat gece bir civarındaydı. daufuskie adası’nda on iki yaşında bir çocuk yatak odasından gökyüzüne bakıyordu. otuz sekiz bin feet yükseklikte, neredeyse uzayın kıyısında, bir b-47 stratojet zor durumdaydı. ama sorun sadece uçak değildi: uçakta, hiroşima’ya atılan bombadan yüz kat daha güçlü bir mark 15 hidrojen bombası taşıyorlardı.

richardson, virginia’daki bir tatbikatten dönerken başka bir eğitim uçağı ona çarptı ve kanatlarından biri kopma noktasına geldi!

hunter hava üssü’ne acil iniş çağrısı yapıldı ama tek pist tamir ediliyordu. bomba, kötü bir inişte fırlayabilir ve çevredekilere ölümcül bir tehdit oluşturabilirdi. çaresiz kalan richardson, bomba için plan b’yi uyguladı: onu okyanusa bırakmak ama kıyıya çok yakındı. bombanın denize çarpışı sessiz oldu; patlama olmadı. ekibi, uçağı hunter’ın bozuk pistine sağ salim indirdi. richardson, gösterdiği kahramanlık nedeniyle distinguished flying cross ile ödüllendirildi.

bomba 180 kg patlayıcı, zenginleştirilmiş uranyum ve diğer nükleer malzemeleri içeriyordu. ama eğer içine plütonyum nükleer çekirdek takılmışsa, etki alanı hiroşima’ya atılan bombadan çok daha fazla demekti. ancak yetkililer plütonyum pit’in takılı olmadığını iddia ettiler!

arama operasyonları ertesi gün başladı, ancak iki ay boyunca sürdürülen deniz taramaları sonuç vermedi. bombanın akıbeti, “tybee bombası” olarak adlandırıldı ve kayıtlarda “broken arrow” yani kayıp nükleer silah olarak geçti.

yıllar boyunca sonuçsuz aramalar yapıldı ama en sonunda 2004 yılında, emekli hava kuvvetleri yarbayı derek duke bomba’nın bulunduğu 100 metre karelik alanı geiger sayacıyla tarama yaparak buldu. bomba bugün hala, denizin dibindeki çamurun 5 metre kadar altında gömülü durumda. yetkililer onu çıkarmaya çalışmanın çok tehlikeli olabileceği açıkladılar.

tybee adası sakinleri arasında ise bombanın hikâyesi bir efsaneye dönüştü. her mayıs düzenlenen, “beach bum parade” festivali sırasında, kayıp bombayı konu alan alegorik kutlamalar yapılır, bazıları eğlenceli ve çılgın, bazıları ise biraz ürkütücüdür. bombanın gerçek tehlikesi, halk için bir şehir efsanesinden fazlasıydı ama çoğu, tarihin bu korkutucu yanını eğlenceli bir masala dönüştürmeyi seçti.

bugün hâlâ tybee’nin sularında, 3500 kilogramlık devasa bir yük, deniz altında sessizce yatıyor. nükleer mi yoksa sadece boş bir roket mi? kim bilir. ama bir gerçek var: deniz sırlarını kolay kolay vermez. ve eğer bir gün açığa çıkarsa, bir zamanlar soğuk savaşın gölgesinde atılan o bomba, insanlığı bir kez daha korkutacak kadar güçlü olabilir.