1913 yılında amerika’da yeni başlayan bir hizmet herkese sınırları zorlatıyordu: posta ile kargo gönderimi. bu yeni taşımacılık hizmeti insanlarda her şeyi “kargolayabilecekleri” fikrini doğurdu. amerika’nın dört bir yanında insanlar yeni sistemin sınırlarını test ediyordu. yumurtalar, tuğlalar, hatta canlı hayvanlar postayla gönderiliyordu. kurallar ve sınırlar belirsizdi.

o yıllarda aileler çocuklarını bir yere göndermek istediklerinde tren bileti 10 doları bulurken posta sadece 15 cent idi! posta idaresinin yeni kargo hizmetinde çocukları göndermeyi açıkça yasaklayan bir kural yoktu.

fantastik olaylara ilk örnek olarak, ohio’da 8 aylık bir bebek sarıp sarmalanıp üzerine pullar yapıştırılıp ne olur ne olmaz diye de 5 dolarlık sigorta yapıldı ve postacıya teslim edildi.

yaklaşık iki kilometre süren boyunca postacının kucağında, karda yolculuk eden james belki de hayatının ilk “seyahatini” yapıyordu. varış noktası: büyükannesinin eviydi.

kısa süre sonra başka aileler de aynı yolu denedi.

bir kız çocuğu, paltosuna yapıştırılan pullarla 73 mil uzaktaki büyükannesine gönderildi. bir başkası yüzlerce kilometre yol kat etti—üstelik bir tren biletinden daha ucuza.

ama hiçbir çocuk gerçekten “paket” değildi. yine de herkes bu durumu aynı şekilde görmüyordu.

haberler yayılmaya başlayınca, yetkililer rahatsız oldu. bir noktada biri çıkıp şu soruyu sordu:

“bir insan, gerçekten posta olabilir mi?”

cevap gecikmedi. 1914’ten sonra kurallar sıkılaştırıldı. ve nihayetinde, insanlar posta yoluyla gönderilmesi yasaklandı.

ve belki de bu hikâyenin en şaşırtıcı yanı şu:

hiçbir çocuk kaybolmadı.