26 ocak 1972'de, jat 367 sefer sayılı uçağın kabini, 33.000 feet yükseklikte motorların boğuk uğultusuyla doluydu. yolcular koltuklarına yerleşirken, seyir yüksekliğinin monotonluğu onları o kendine özgü hava sakinliğine sürüklüyordu. sonra, hiç beklenmedik bir anda, gökyüzü yarıldı.

bir patlama uçağın gövdesini paramparça etti. metal çığlıkları yükseldi. uçak alçalmadı. parçalandı. dc-9'un parçaları, kar fırtınasında konfeti gibi donmuş çekoslovak dağlarına saçıldı. uçaktaki kırk altı kişi, kış havasında yok oldu.

biri hariç.

22 yaşındaki vesna vulovic, hosteslik işine başlayalı henüz bir yıl bile olmamışken, on bin metre yükseklikten yere doğru hızla düşüyor. paraşüt yok. kanat yok. sadece bükülmüş bir alüminyum parçasının içinde, bulutların arasından son hızla düşen genç bir kadın. fiziğin her yasası, havacılık tarihinin her örneği, hayatta kalamayacağını söylüyor. insan vücudu bu tür kuvvetlere dayanacak şekilde yaratılmamıştır. sadece çarpma bile kemikleri paramparça etmeli, organları parçalamalı, hayatı anında sona erdirmelidir.

ancak dağın başka planları vardı. vesna'yı taşıyan gövde kısmı dik, yoğun ağaçlık bir yamaca çarptı. kadim ağaçlar kinetik enerjinin bir kısmını emdi. ormanın yakalayamadığı kısmı ise derin kar kapladı. kurtarma ekipleri sonunda enkazın içine sıkışmış halde, bilinci kapalı ama nefes alan bir şekilde onu buldular. kafatası kırılmış, omurgası parçalanmış, bacakları birçok yerinden kırılmıştı. komada, ölümün eşiğinde.

ama uyanıyor. ve tüm tıbbi tahminlerin aksine, hayatta kalıyor.

soruşturma, muhtemelen hırvat aşırılıkçılar tarafından yerleştirilmiş bir bombaya işaret ediyordu, ancak komplo teorileri on yıllarca ortada dolaştı. ama asıl gizem siyasi değil, biyolojik. insan vücudu matematiksel olarak imkansız olması gereken bir şeye nasıl dayanabilir? vesna aylarca iyileşme sürecinde kaldı, yeniden yürümeyi öğrendi, hayatını yeniden kurdu. havayolu şirketindeki işine geri döndü, uçmadı ama düşüşün onu tamamen tanımlamasına izin vermeyi reddetti.

guinness dünya rekorları, paraşütsüz hayatta kalınan en yüksek düşüş olarak onun başarısını ölümsüzleştirdi. rekor hala kırılmamış durumda; bu, şansa değil, kırılgan bedenlerimizin içinde gizli olan şaşırtıcı ve korkutucu dayanıklılığa bir kanıt niteliğinde. vesna, o günün ağırlığını ve onu bir efsane yapan imkansız hikayeyi taşıyarak 2016 yılına kadar yaşadı.

vesna, kazadan sonra 27 gün boyunca komada kaldı. nihayet bilinci yerine geldiğinde, uçuşu, patlamayı veya düşüşü hatırlamıyordu. son hatırladığı şey, kopenhag'da yolcuları uçağa binerken selamlamaktı. doktorlar, bu hafıza kaybının zihninin travmadan korunma yolu olabileceğine inanıyorlardı.

belden aşağısı geçici olarak felç olmuştu, ancak yorucu fizik tedavi sayesinde sonunda yürüme yeteneğini yeniden kazandı, ancak hayatının geri kalanında topallayarak yürüdü. bu korkunç olaya rağmen, jat yugoslav havayolları'nda uzun yıllar çalışmaya devam etti, ancak uçuş görevlisi olarak değil, idari bir pozisyonda görev aldı.

çek bir köylü ve ii. dünya savaşı'nda eski bir sağlık görevlisi olan bruno honke, vesna'yı enkazda bulan ilk kişiydi. inlemelerini duydu ve kurtarma ekipleri gelene kadar onu hayatta tuttu. onun eğitimi ve dağların ıssız bölgesindeki hızlı müdahalesi olmasaydı, muhtemelen hastaneye ulaşacak kadar uzun süre hayatta kalamazdı. bir diğer dikkat çekici detay: vesna'nın aslında o uçuşta olması planlanmamıştı. benzer isimli başka bir hostesle karıştırılmış ve yanlışlıkla o uçuşa gönderilmişti.